ໂມດູນການປະມວນຜົນ on darktable user manual

ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນ

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ຢູ່ດ້ານເທິງຂອງແຕ່ລະໂມດູນການປະມວນຜົນແມ່ນ ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນ.

ຄລິກທີ່ຊື່ໂມດູນເພື່ອຂະຫຍາຍໂມດູນ ແລະ ສະແດງພາຣາມີຕຣິກທີ່ຄວບຄຸມການເຮັດວຽກຂອງມັນ.

ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນ, darktable ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຂະຫຍາຍໂມດູນການປະມວນຜົນໄດ້ພຽງເທື່ອລະອັນເທົ່ານັ້ນ – ຫາກທ່ານຄລິກທີ່ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນອື່ນ, ການຄວບຄຸມຂອງໂມດູນທີ່ເປີດກ່ອນໜ້ານີ້ຈະຖືກຫຍໍ້ລົງ. ຫາກທ່ານຕ້ອງການຂະຫຍາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງໂມດູນ, ທ່ານສາມາດຂະຫຍາຍໂມດູນເພີ່ມເຕີມໄດ້ໂດຍການ Shift+ຄລິກ ທີ່ສ່ວນຫົວ ແລະ ທຸກໂມດູນທີ່ຂະຫຍາຍໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ຈະຍັງຄົງເປີດຢູ່. ພຶດຕິກຳນີ້ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຜ່ານການຕັ້ງຄ່າໃນ ຄ່າກຳນົດ > ຫ້ອງມືດ.

ໝາຍເຫດ: ການຂະຫຍາຍໂມດູນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນຖືກເປີດໃຊ້ງານ. ເບິ່ງດ້ານລຸ່ມສຳລັບວິທີການເປີດໃຊ້ງານໂມດູນ.

ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນປະກອບດ້ວຍການຄວບຄຸມດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ ຕາມລຳດັບຈາກຊ້າຍຫາຂວາ:

ປຸ່ມ ເປີດ/ປິດ: ຄລິກເພື່ອສະຫຼັບການເປີດ ຫຼື ປິດໃຊ້ງານໂມດູນ. ບາງໂມດູນມີຄວາມຈຳເປັນສຳລັບການປະມວນຜົນຮູບພາບ ແລະ ບໍ່ສາມາດປິດໃຊ້ງານໄດ້ (ເຖິງແມ່ນວ່າຈະສາມາດແກ້ໄຂພາຣາມີຕຣິກຂອງພວກມັນໄດ້ກໍຕາມ). ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ບາງໂມດູນບໍ່ສາມາດໃຊ້ກັບຮູບພາບ ບາງປະເພດ ແລະ ບໍ່ສາມາດເປີດໃຊ້ງານໄດ້.; Ctrl+ຄລິກ ທີ່ປຸ່ມ ເປີດ/ປິດ ເພື່ອສະຫຼັບວ່າໂມດູນນັ້ນຖືກເລືອກ (focus) ຢູ່ຫຼືບໍ່. ສະຖານະການເລືອກມັກຈະຖືກໃຊ້ເພື່ອເປີດການວາງທັບ (overlays) ທີ່ໂມດູນວາງໄວ້ເທິງຮູບພາບເພື່ອຄວບຄຸມຟັງຊັນຂອງມັນ. ຕົວຢ່າງ: ໂມດູນ crop ຈະສະແດງເສັ້ນແນະນຳການຈັດອົງປະກອບ ແລະ ການຕັດຂອບເທິງຮູບພາບກໍຕໍ່ເມື່ອມັນຖືກເລືອກເທົ່ານັ້ນ. ໂມດູນຈະຖືກເລືອກໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອຖືກຂະຫຍາຍ.
ຊື່ໂມດູນ: ຊື່ໂມດູນປະກອບດ້ວຍຄຳອະທິບາຍການເຮັດວຽກຂອງໂມດູນ (ເຊິ່ງປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້) ຕາມດ້ວຍຊື່ຂອງອິນສະແຕນຊ໌ (instance name) ຂອງໂມດູນ (ເຊິ່ງປ່ຽນແປງໄດ້). ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນ, ອິນສະແຕນຊ໌ທຳອິດຂອງໂມດູນຈະບໍ່ມີຊື່. ຫາກທ່ານສ້າງອິນສະແຕນຊ໌ເພີ່ມເຕີມ, ຊື່ຂອງແຕ່ລະອິນສະແຕນຊ໌ໃໝ່ຈະຖືກເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຕົວເລກທີ່ບໍ່ຊ້ຳກັນ. ຕົວຢ່າງ: ອິນສະແຕນຊ໌ທີສອງທີ່ສ້າງຂຶ້ນຂອງໂມດູນ exposure ຈະຖືກຕັ້ງຊື່ໂດຍອັດຕະໂນມັດວ່າ exposure 1.; Ctrl+ຄລິກ ທີ່ຊື່ຂອງໂມດູນເພື່ອແກ້ໄຂຊື່ອິນສະແຕນຊ໌ຂອງມັນດ້ວຍຕົນເອງ.

ຫຼາຍອິນສະແຕນຊ໌ (multiple instances)

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ຫຼາຍໂມດູນຂອງ darktable ສາມາດຖືກນຳໃຊ້ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງໃນພິກເຊວໄປຣ໌. ແຕ່ລະອິນສະແຕນຊ໌ຂອງໂມດູນຈະເຮັດວຽກເປັນອິດສະຫຼະ, ໂດຍຮັບຂໍ້ມູນຂາເຂົ້າຈາກໂມດູນທີ່ຢູ່ລຸ່ມມັນໃນພິກເຊວໄປຣ໌ ແລະ ສົ່ງຂໍ້ມູນຂາອອກໄປຫາໂມດູນຖັດໄປ.

ເຊັ່ນດຽວກັບອິນສະແຕນຊ໌ພື້ນຖານຂອງໂມດູນ, ທຸກອິນສະແຕນຊ໌ສາມາດຍ້າຍໄດ້ຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະພາຍໃນພິກເຊວໄປຣ໌ ໂດຍການກົດ Ctrl+Shift ຄ້າງໄວ້ໃນຂະນະທີ່ລາກ ແລະ ວາງ ຫຼື ໂດຍການເລືອກ “ຍ້າຍຂຶ້ນ (move up)” ຫຼື “ຍ້າຍລົງ (move down)” ໃນເມນູແບບເລື່ອນລົງຂອງ ຫຼາຍອິນສະແຕນຊ໌.

ອິນສະແຕນຊ໌ສາມາດປ່ຽນຊື່ໄດ້ໂດຍການ Ctrl+ຄລິກ ທີ່ຊື່ໂມດູນ.

🔗ຕົວຢ່າງການໃຊ້ງານທົ່ວໄປ

ມີຫຼາຍກໍລະນີທີ່ສົມຄວນຈະໃຫ້ໂມດູນຖືກນຳໃຊ້ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງໃນພິກເຊວໄປຣ໌. ນີ້ແມ່ນບາງຕົວຢ່າງການໃຊ້ງານທົ່ວໄປ.

- ໂມດູນ exposure ສາມາດໃຊ້ຮ່ວມກັບ ມາດສະກ (masks) ເພື່ອເຮັດໃຫ້ບາງສ່ວນຂອງຮູບພາບສະຫວ່າງຂຶ້ນ ຫຼື ມືດລົງ. ສາມາດສ້າງອິນສະແຕນຊ໌ແຍກຕ່າງຫາກເພື່ອແກ້ໄຂແຕ່ລະສ່ວນຂອງຮູບພາບທີ່ຖືກມາດສະກໄວ້.
ທ່ານອາດຈະຕ້ອງການຈັດການກັບສິ່ງລົບກວນ (noise) ຂອງ luma ແລະ chroma ແຍກກັນ. ສິ່ງນີ້ສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍການສ້າງສອງອິນສະແຕນຊ໌ (instances) ຂອງໂມດູນຫຼຸດສິ່ງລົບກວນທີ່ເລືອກ ແລະ ໃຊ້ອັນທຳອິດສະເພາະກັບ luma (ໂດຍເລືອກ ໂໝດການປະສົມ ເປັນ “lightness”) ແລະ ອັນທີສອງສະເພາະກັບ chroma (ໂດຍເລືອກໂໝດການປະສົມເປັນ “color”).

ໝາຍເຫດ: ແຕ່ລະອິນສະແຕນຊ໌ຈະເພີ່ມພາລະການເຮັດວຽກໃຫ້ກັບ pixelpipe ຂອງທ່ານ. ການສ້າງອິນສະແຕນຊ໌ຫຼາຍເກີນໄປ – ໂດຍສະເພາະໂມດູນທີ່ໃຊ້ຊັບພະຍາກອນສູງ – ຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຊ້າລົງຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ.

🔗ການຈັດການຫຼາຍອິນສະແຕນຊ໌

ຄລິກທີ່ ເມນູຫຼາຍອິນສະແຕນຊ໌ ໃນ ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນ ເພື່ອສະແດງເມນູທີ່ມີຕົວເລືອກດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້. ຄລິກຂວາທີ່ໄອຄອນເມນູເພື່ອສ້າງອິນສະແຕນຊ໌ໃໝ່ໂດຍກົງ (ການກະທຳດຽວກັບການຄລິກຕົວເລືອກ “ອິນສະແຕນຊ໌ໃໝ່ (new instance)” ຂອງເມນູ).

ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ (presets)

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ (presets) ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານບັນທຶກການຕັ້ງຄ່າໂມດູນທີ່ໃຊ້ເລື້ອຍໆໄວ້ໃຊ້ໃນອະນາຄົດ. ບາງໂມດູນມີຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ລ່ວງໜ້າ (ພາຍໃນ) ມາໃຫ້ແລ້ວ ແລະ ທ່ານຍັງສາມາດກຳນົດຂອງທ່ານເອງ (ຜູ້ໃຊ້ກຳນົດ) ໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ທັງຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ພາຍໃນ ແລະ ຜູ້ໃຊ້ກຳນົດ ສາມາດສະແດງໄດ້ໂດຍການຄລິກທີ່ ເມນູຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ ໃນ ສ່ວນຫົວຂອງໂມດູນ.

ຟັງຊັນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ອະທິບາຍຢູ່ນີ້ແມ່ນໃຊ້ກັບໂມດູນການປະມວນຜົນເທົ່ານັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນຍັງສາມາດໃຊ້ກັບໂມດູນອັດຖະປະໂຫຍດບາງຢ່າງໄດ້. ເມື່ອໃຊ້ກັບໂມດູນອັດຖະປະໂຫຍດ, ຟັງຊັນການນຳໃຊ້ຄ່າອັດຕະໂນມັດ ຫຼື ການສະແດງຄ່າອັດຕະໂນມັດໂດຍອີງຕາມຂໍ້ມູນ Exif ຂອງຮູບພາບຈະບໍ່ສາມາດໃຊ້ໄດ້.

ກະລຸນາໝາຍເຫດວ່າ, ສຳລັບໂມດູນການປະມວນຜົນ, ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ບັນທຶກໄວ້ຍັງລວມເຖິງສະຖານະການເປີດໃຊ້ງານຂອງໂມດູນນັ້ນນຳ. ທ່ານສາມາດໃຊ້ສິ່ງນີ້ເພື່ອສ້າງການຕັ້ງຄ່າເລີ່ມຕົ້ນຂອງທ່ານເອງ ເຊິ່ງທ່ານສາມາດເປີດໃຊ້ໄດ້ເມື່ອຕ້ອງການ. ພຽງແຕ່ຕັ້ງຄ່າເລີ່ມຕົ້ນທີ່ທ່ານຕ້ອງການ, ປິດການໃຊ້ງານໂມດູນ, ແລ້ວບັນທຶກເປັນຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ.

ນອກຈາກເມນູຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນຂອງແຕ່ລະໂມດູນແລ້ວ, ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນຍັງສາມາດຈັດການໄດ້ທີ່ ຄ່າກຳນົດ > ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ.

🔗ເມນູຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ

ເມນູຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນຈະປະກອບດ້ວຍລາຍການໃດໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ຂຶ້ນກັບຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ຖືກກຳນົດ ຫຼື ເລືອກໄວ້ສຳລັບໂມດູນປັດຈຸບັນ:

ລາຍຊື່ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ: ລາຍຊື່ຂອງຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ມີໃຫ້ໃຊ້ສຳລັບໂມດູນປັດຈຸບັນ. ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ຖືກເລືອກໃນປັດຈຸບັນ (ຖ້າມີ) ຈະສະແດງເປັນຕົວ ໜາ ແລະ ມີເຄື່ອງໝາຍຖືກນ້ອຍໆຢູ່ຂ້າງໆ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຫາກຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ເລືອກສະແດງຢູ່ໃນເມນູຍ່ອຍ, ລາຍການຫຼັກຂອງມັນກໍຈະຖືກເນັ້ນເປັນຕົວ ໜາ ເຊັ່ນກັນ.
ແກ້ໄຂຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນນີ້: ຫາກມີການເລືອກຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ໃຫ້ແກ້ໄຂຄ່າທີ່ເລືອກນັ້ນ (ເບິ່ງດ້ານລຸ່ມ).
ລຶບຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນນີ້: ຫາກມີການເລືອກຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ໃຫ້ລຶບຄ່າທີ່ເລືອກນັ້ນ.
ອັບເດດຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ [ຊື່]: ອັບເດດຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນທີ່ລະບຸຊື່ ໃຫ້ກົງກັບພາຣາມີຕຣິກປັດຈຸບັນຂອງໂມດູນ.
ບັນທຶກຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນໃໝ່: ສ້າງຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນໃໝ່ໂດຍໃຊ້ພາຣາມີຕຣິກປັດຈຸບັນຂອງໂມດູນ.

ຄລິກທີ່ຊື່ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນເພື່ອຳໃຊ້ມັນກັບອິນສະແຕນຊ໌ປັດຈຸບັນຂອງໂມດູນ. ຄລິກຊ້າຍຄ້າງໄວ້ທີ່ຊື່ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນເພື່ອຳໃຊ້ແຕ່ຍັງເປີດລາຍຊື່ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນຢູ່ (ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດທົດລອງໃຊ້ຫຼາຍຄ່າໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເປີດເມນູໃໝ່). ຄລິກຂວາທີ່ຊື່ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນເພື່ອສ້າງອິນສະແຕນຊ໌ໃໝ່ຂອງໂມດູນ ແລະ ນຳໃຊ້ຄ່າທີ່ເລືອກນັ້ນກັບມັນ. ທ່ານຍັງສາມາດນຳໃຊ້ຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນໄດ້ທຸກເວລາໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງມືດໂດຍໃຊ້ຄີລັດ – ຫາກທ່ານໄດ້ກຳນົດໄວ້ (ເບິ່ງ ຄ່າກຳນົດ > ຄີລັດ).

ສ່ວນຄວບຄຸມໂມດູນ

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ພາກສ່ວນນີ້ອະທິບາຍວິທີການເຮັດວຽກກັບການຄວບຄຸມຂອງໂມດູນການປະມວນຜົນ.

🔗ແຖບເລື່ອນ (sliders)

ແຖບເລື່ອນມີ 5 ວິທີໃນການເຮັດວຽກ, ຂຶ້ນກັບລະດັບການຄວບຄຸມທີ່ທ່ານຕ້ອງການ.

ຄລິກຊ້າຍ (ກຳນົດຄ່າ): ຄລິກບ່ອນໃດກໍໄດ້ໃນພື້ນທີ່ແຖບເລື່ອນເພື່ອຕັ້ງຄ່າ. ທ່ານຍັງສາມາດຄລິກ ແລະ ລາກເພື່ອປ່ຽນຄ່າໄດ້. ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເລັງໃສ່ຮູບສາມຫຼ່ຽມ ຫຼື ເສັ້ນ – ທ່ານສາມາດຄລິກບ່ອນໃດກໍໄດ້ໃນຄວາມສູງທັງໝົດຂອງແຖບເລື່ອນ, ລວມທັງປ້າຍຊື່.
ລູກກິ້ງເມົາສ໌ (ປັບແຕ່ງ): ວາງເມົາສ໌ໄວ້ເທິງແຖບເລື່ອນ, ແລ້ວໃຊ້ລູກກິ້ງເມົາສ໌ເພື່ອປັບຄ່າ. ທ່ານສາມາດປ່ຽນຄວາມໄວເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການກິ້ງເມົາສ໌ຈະປັບແຖບເລື່ອນໄດ້ ໂດຍການກິ້ງເທິງແຖບເລື່ອນນັ້ນໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນ ໂໝດການກຳນົດຄີລັດດ້ວຍສາຍຕາ.
ປຸ່ມລູກສອນເທິງຄີບອດ (ປັບ): ເມື່ອ slider ຖືກເລືອກ (focus), ທ່ານສາມາດວາງເມົາສ໌ໄວ້ເທິງ slider ແລ້ວໃຊ້ປຸ່ມລູກສອນເທິງຄີບອດ (←/↓ ແລະ →/↑) ເພື່ອປັບຄ່າ. ເພື່ອເລືອກ (focus) widget ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີການປ່ຽນຄ່າປັດຈຸບັນ, ທ່ານສາມາດຄລິກຂວາ, ແລ້ວຄລິກຂວາອີກຄັ້ງ.
ຄລິກຂວາ (ປັອບອັບແກ້ໄຂ): ເມື່ອເມົາສ໌ຂອງທ່ານຢູ່ເທິງແຖບເລື່ອນ, ການຄລິກຂວາຈະເປີດປັອບອັບອະເນກປະສົງຢູ່ລຸ່ມແຖບເລື່ອນ ເພື່ອການຄວບຄຸມທີ່ລະອຽດດ້ວຍເມົາສ໌ ຫຼື ການປ້ອນຕົວເລກດ້ວຍຄີບອດ.; ເສັ້ນໂຄ້ງທີ່ຕໍ່ອອກມາຈາກເຄື່ອງໝາຍສາມຫຼ່ຽມຈະເຄື່ອນທີ່ຕາມເມົາສ໌ຂອງທ່ານ. ຍິ່ງຕົວຊີ້ເມົາສ໌ຢູ່ໃກ້ເຄື່ອງໝາຍສາມຫຼ່ຽມຫຼາຍເທົ່າໃດ, ການຄວບຄຸມກໍຈະຍິ່ງຫຍາບຫຼາຍຂຶ້ນ; ຍິ່ງຢູ່ຫ່າງອອກໄປ, ການຄວບຄຸມກໍຈະຍິ່ງລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນ. ຄລິກຊ້າຍເພື່ອຍອມຮັບຄ່າໃໝ່ ແລະ ເຊື່ອງປັອບອັບ.; ຫຼື ທ່ານສາມາດພິມຄ່າໃໝ່ໂດຍໃຊ້ຄີບອດ ແລະ ຢືນຢັນໂດຍການກົດປຸ່ມ Enter. ທ່ານຍັງສາມາດໃສ່ຄ່າໃໝ່ໃນຮູບແບບຂອງນິພົດທາງຄະນິດສາດ ເຊິ່ງ darktable ຈະຄິດໄລ່ໃຫ້ທ່ານ – ໂດຍຄ່າກ່ອນໜ້ານີ້ຈະຖືກອ້າງອີງເປັນ “x”.

ເສັ້ນໂຄ້ງ (curves)

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ໂມດູນ base curve, tone curve ແລະ rgb curve ໃຊ້ເສັ້ນໂຄ້ງເພື່ອຄວບຄຸມໂທນສີໃນຮູບພາບ. ໂມດູນເຫຼົ່ານີ້ມີຄຸນສົມບັດຮ່ວມກັນບາງຢ່າງທີ່ຄວນຈະສົນທະນາແຍກຕ່າງຫາກ.

🔗ຈຸດ (nodes)

ໃນສະພາວະເລີ່ມຕົ້ນ, ເສັ້ນໂຄ້ງຈະເປັນເສັ້ນຊື່, ຖືກກຳນົດໂດຍຈຸດຍຶດສອງຈຸດທີ່ມຸມເທິງຂວາ ແລະ ລຸ່ມຊ້າຍຂອງກຣາບ. ທ່ານສາມາດຍ້າຍຈຸດເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອປັບປ່ຽນເສັ້ນໂຄ້ງ ຫຼື ສ້າງຈຸດໃໝ່ໂດຍການຄລິກໃສ່ເສັ້ນໂຄ້ງ. Ctrl+ຄລິກ ເພື່ອສ້າງຈຸດໃໝ່ໃນຕຳແໜ່ງ x ຂອງຕົວຊີ້ເມົາສ໌ ແລະ ຕຳແໜ່ງ y ທີ່ກົງກັນຂອງເສັ້ນໂຄ້ງໃນປັດຈຸບັນ – ນີ້ເປັນການເພີ່ມຈຸດໂດຍບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະໄປປ່ຽນແປງເສັ້ນໂຄ້ງໂດຍບັງເອີນ. ສາມາດກຳນົດຈຸດໄດ້ສູງສຸດ 20 ຈຸດຕໍ່ເສັ້ນໂຄ້ງ. ເພື່ອລຶບຈຸດໃດໜຶ່ງ, ໃຫ້ຄລິກໃສ່ຈຸດນັ້ນແລ້ວລາກມັນອອກຈາກພື້ນທີ່ວິດເຈັດ.

🔗ການຄວບຄຸມເສັ້ນໂຄ້ງ

ການຄວບຄຸມຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນມີຢູ່ໃນສອງໂມດູນການປະມວນຜົນຂ້າງເທິງ ຫຼື ຫຼາຍກວ່າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຂໍສົນທະນາແຍກຕ່າງຫາກຢູ່ທີ່ນີ້. ກະລຸນາເບິ່ງເອກະສານຂອງແຕ່ລະໂມດູນສຳລັບການສົນທະນາກ່ຽວກັບການຄວບຄຸມເພີ່ມເຕີມອື່ນໆ.

ວິທີການຊອກຫາຄ່າລະຫວ່າງຈຸດ (interpolation method)

ສະເພາະ tone curve ແລະ rgb curve ເທົ່ານັ້ນ

Interpolation ແມ່ນຂະບວນການທີ່ສ້າງເສັ້ນໂຄ້ງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງມາຈາກຈຸດ (nodes) ພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຈຸດ. ເນື່ອງຈາກຂະບວນການນີ້ບໍ່ເຄີຍສົມບູນແບບ, ຈຶ່ງມີຫຼາຍວິທີໃຫ້ເລືອກເພື່ອຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາບາງຢ່າງທີ່ທ່ານອາດຈະພົບ.

cubic spline ແມ່ນວິທີທີ່ເບິ່ງແລ້ວສວຍງາມທີ່ສຸດ. ເນື່ອງຈາກມັນໃຫ້ເສັ້ນໂຄ້ງທີ່ລຽບນຽນ, ຄວາມຄົມຊັດໃນຮູບພາບຈຶ່ງຖືກປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ວິທີນີ້ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຫຼາຍຕໍ່ຕຳແໜ່ງຂອງຈຸດ, ແລະ ອາດສ້າງຈຸດແຫຼມ ຫຼື ການແກວ່ງ (oscillations) ເມື່ອຈຸດຢູ່ໃກ້ກັນເກີນໄປ ຫຼື ມີຫຼາຍເກີນໄປ. ວິທີນີ້ຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີທີ່ສຸດເມື່ອມີພຽງ 4 ຫາ 5 ຈຸດ ທີ່ມີໄລຍະຫ່າງເທົ່າໆກັນ.

centripetal spline ຖືກອອກແບບມາໂດຍສະເພາະເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຈຸດແຫຼມ ແລະ ການແກວ່ງ ແຕ່ຂໍ້ເສຍຄືມັນຈະຕິດຕາມຈຸດຕ່າງໆແບບຫຼົມໆກວ່າ. ມັນມີຄວາມທົນທານຫຼາຍ ບໍ່ວ່າຈະມີຈຸດຈຳນວນເທົ່າໃດ ຫຼື ໄລຍະຫ່າງເທົ່າໃດ, ແຕ່ຈະໃຫ້ຄວາມຄົມຊັດທີ່ເບິ່ງຈືດຈາງກວ່າ.

monotonic spline ຖືກອອກແບບມາໂດຍສະເພາະເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການຊອກຫາຄ່າແບບທິດທາງດຽວ (monotonic), ໝາຍຄວາມວ່າຈະບໍ່ມີການແກວ່ງຄືກັບທີ່ cubic spline ອາດຈະສ້າງຂຶ້ນ. ວິທີນີ້ເໝາະສົມທີ່ສຸດເມື່ອທ່ານພະຍາຍາມສ້າງຟັງຊັນທາງຄະນິດສາດຈາກການຊອກຫາຄ່າລະຫວ່າງຈຸດ (ຕົວຢ່າງ: ເອັກໂປເນນຊຽວ, ໂລກາຣິດ, ກຳລັງ, ແລະ ອື່ນໆ). ຟັງຊັນເຫຼົ່ານີ້ມີໃຫ້ໃນຮູບແບບຄ່າທີ່ຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ. ມັນເປັນທາງເລືອກທີ່ດີລະຫວ່າງສອງວິທີທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ.

ຮັກສາສີ (preserve colors)

ຫາກມີການນຳໃຊ້ເສັ້ນໂຄ້ງໂທນສີແບບບໍ່ເປັນເສັ້ນຊື່ກັບແຕ່ລະຊ່ອງ RGB ແຍກກັນ, ປະລິມານການປັບໂທນທີ່ນຳໃຊ້ກັບແຕ່ລະຊ່ອງສີອາດຈະແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ສິ່ງນີ້ອາດເຮັດໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງຂອງເນື້ອສີ (hue shifts). ກ່ອງລາຍການ ຮັກສາສີ ຈະມີວິທີການຕ່າງໆໃນການຄຳນວນ “ລະດັບຄວາມສະຫວ່າງ (luminance level)” ຂອງພິກເຊວ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້. ປະລິມານການປັບໂທນຈະຖືກຄຳນວນໂດຍອີງໃສ່ຄ່າຄວາມສະຫວ່າງນີ້, ແລ້ວຈຶ່ງນຳໃຊ້ການປັບແບບດຽວກັນກັບທັງສາມຊ່ອງ RGB. ຕົວປະມານຄ່າຄວາມສະຫວ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນອາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຄວາມຄົມຊັດໃນສ່ວນຕ່າງໆຂອງຮູບພາບ ໂດຍຂຶ້ນກັບຄຸນລັກສະນະຂອງຮູບພາບນັ້ນ. ຜູ້ໃຊ້ຈຶ່ງສາມາດເລືອກຕົວປະມານຄ່າທີ່ໃຫ້ຜົນໄດ້ຮັບດີທີ່ສຸດສຳລັບຮູບພາບນັ້ນໆ. ບາງວິທີເຫຼົ່ານີ້ຖືກສົນທະນາຢ່າງລະອຽດໃນການຄວບຄຸມ ຮັກສາຄວາມອີ່ມຕົວສີ (preserve chrominance) ໃນໂມດູນ filmic rgb. ມີຕົວເລືອກດັ່ງນີ້:

none (ບໍ່ມີ)

luminance (ຄວາມສະຫວ່າງ)

max RGB (ຄ່າ RGB ສູງສຸດ)

average RGB (ຄ່າ RGB ສະເລ່ຍ)

sum RGB (ຜົນຮວມ RGB)

norm RGB (ຄ່ານອມ RGB)

basic power (ກຳລັງພື້ນຖານ)

ມາດຕາສ່ວນສຳລັບກຣາບ

ສະເພາະ tone curve ແລະ base curve ເທົ່ານັ້ນ

ມາດຕາສ່ວນຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດບິດເບືອນການສະແດງຜົນຂອງກຣາບ ເພື່ອໃຫ້ຄຸນສົມບັດທາງກຣາບຟິກບາງຢ່າງປະກົດອອກມາ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານແຕ້ມເສັ້ນໂຄ້ງທີ່ມີປະໂຫຍດຫຼາຍຂຶ້ນ. ໝາຍເຫດວ່າຕົວເລືອກການປັບມາດຕາສ່ວນມີຜົນສະເພາະຕໍ່ການສະແດງຜົນເສັ້ນໂຄ້ງເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ມີຜົນຕໍ່ພາຣາມີຕຣິກຕົວຈິງທີ່ບັນທຶກໂດຍໂມດູນ.

ເວບເລັດ (wavelets)

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ເວບເລັດ (Wavelets) ແມ່ນໃຊ້ເພື່ອແຍກ (ຫຼື ຍ່ອຍສ່ວນປະກອບ) ຮູບພາບອອກເປັນ ຊັ້ນ (layers) ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ເຊິ່ງແຕ່ລະຊັ້ນຈະມີລະດັບລາຍລະອຽດທີ່ຕ່າງກັນ. ຫຼັງຈາກຍ່ອຍຮູບພາບໃນລັກສະນະນີ້ແລ້ວ, ໂມດູນສາມາດກຳນົດການປະມວນຜົນສະເພາະບາງຊັ້ນລາຍລະອຽດ, ແລ້ວຈຶ່ງລວມຊັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນກັບຄືນເຂົ້າກັນໃນຕອນທ້າຍເພື່ອສ້າງເປັນຜົນຜະລິດ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດເລືອກຈັດການກັບລັກສະນະສະເພາະໃດໜຶ່ງໃນຮູບພາບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການສົ່ງຜົນກະທົບໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ບາງການເຮັດວຽກທີ່ darktable ສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍວິທີນີ້ຄື:

ການລົບສິ່ງລົບກວນ (ໃນໂມດູນ ລົບສິ່ງລົບກວນ (ຕາມໂປຣໄຟລ໌), ລົບສິ່ງລົບກວນ Raw ແລະ ຕົວປັບຄວາມຕ່າງລະດັບແສງ)
ການປັບຄວາມຕ່າງລະດັບແສງ (ໃນໂມດູນ ຕົວປັບຄວາມຕ່າງລະດັບແສງ)
ການເຮັດໃຫ້ມົວ ຫຼື ການລົບລາຍລະອຽດທີ່ບໍ່ຕ້ອງການ (ໃນໂມດູນ ຕົບແຕ່ງ (retouch))

🔗ທິດສະດີ

ເວບເລັດ (wavelet) ແມ່ນຟັງຊັນທາງຄະນິດສາດແບບແກ່ວງໄກ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດທີ່ສູນ. ແຜນວາດຕໍ່ໄປນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນບາງເວບເລັດແບບງ່າຍໆທີ່ມີຂະໜາດແຕກຕ່າງກັນ.

ຟັງຊັນເວບເລັດເຫຼົ່ານີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອສະແກນ ແລະ ຍ່ອຍຮູບພາບໂດຍໃຊ້ການປະຕິບັດທາງຄະນິດສາດທີ່ເອີ້ນວ່າ ຄອນໂວລູຊັນ (convolution). ສິ່ງນີ້ຈະເລືອກລາຍລະອຽດຈາກຮູບພາບທີ່ມີຂະໜາດໃກ້ຄຽງກັບຂະໜາດຂອງເວບເລັດທີ່ກຳນົດ, ແລະ ສ້າງຊັ້ນລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ຂຶ້ນມາ, ເຊິ່ງແຕ່ລະຊັ້ນຈະກົງກັບຂະໜາດເວບເລັດທີ່ຕ່າງກັນ.

ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ຊັ້ນລາຍລະອຽດຖືກສະກັດອອກມາຈາກຮູບພາບຂ້າງເທິງ. ໃນກໍລະນີນີ, ຮູບພາບຕ່າງໆຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍໃຊ້ໂມດູນ ຕົບແຕ່ງ (retouch), ໂດຍແຍກຮູບພາບອອກເປັນ 8 ຊັ້ນທີ່ຕ່າງກັນ, ແລະ ໃຊ້ປຸ່ມ “ສະແດງສະເກລເວບເລັດ” ຂອງໂມດູນເພື່ອເບິ່ງແຕ່ລະຊັ້ນລາຍລະອຽດ:

ແຖບໃນສ່ວນ ຍ່ອຍເວບເລັດ (wavelet decompose) ບົ່ງບອກເຖິງຊັ້ນທີ່ຖືກສະກັດອອກມາໃນສະເກລເວບເລັດທີ່ຕ່າງກັນ. ຮູບສີ່ແຈສາກທີ່ເຂັ້ມທີ່ສຸດຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍແມ່ນຕົວແທນຂອງຮູບພາບທັງໝົດ (ກ່ອນການຍ່ອຍ) ແລະ ກ່ອງສີເທົາແຕ່ລະກ່ອງແມ່ນຕົວແທນຂອງແຕ່ລະຊັ້ນທີ່ຖືກຍ່ອຍອອກມາ. ການຄລິກໃສ່ໄອຄອນຮູບຂັ້ນໄດຢູ່ລຸ່ມກຣາບແຖບ ຈະເປີດການສະແດງຊັ້ນຊ້ອນກັນ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າຊັ້ນທີ່ເລືອກໃນປັດຈຸບັນນັ້ນມີລັກສະນະແນວໃດ.

ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານແລ້ວ (deprecated modules)

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

ທີມງານ darktable ຈະກວດສອບໂມດູນເກົ່າໆເປັນປະຈຳ ແລະ ອັບເດດການເຮັດວຽກຂອງພວກມັນເມື່ອພົບຂໍ້ຜິດພາດ ຫຼື ເມື່ອມີວິທະຍາສາດໃໝ່ໆທີ່ໝາຍຄວາມວ່າພວກມັນສາມາດປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນໄດ້. ສ່ວນໃຫຍ່ພວກເຮົາຈະພະຍາຍາມອັບເດດໂມດູນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວດ້ວຍຟັງຊັນໃໝ່ໆ ແຕ່ບາງຄັ້ງສິ່ງນັ້ນກໍກາຍເປັນບັນຫາ, ມັກຈະມາຈາກພາລະໃນການຕ້ອງຮັກສາໂມດູນຫຼາຍເວີຊັນ. ໃນສະຖານະການດັ່ງກ່າວ, ໂມດູນໃໝ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອມາແທນທີ່ ແລະ ໂມດູນເກົ່າຈະກາຍເປັນ ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານ (deprecated).

ການຍົກເລີກໂມດູນຈະດຳເນີນຕາມຂະບວນການມາດຕະຖານ: ໃນເວີຊັນທີ່ຍົກເລີກໂມດູນໃດໜຶ່ງ, ໂມດູນນັ້ນຈະບໍ່ສາມາດຄົ້ນຫາ ຫຼື ເພີ່ມເຂົ້າໃນກຸ່ມໂມດູນທີ່ກຳນົດເອງໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ມັນຈະຖືກຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນກຸ່ມ ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານ ທີ່ເປັນແບບອ່ານຢ່າງດຽວ ແລະ ຈະມີຂໍ້ຄວາມເພີ່ມໃສ່ໃນໂມດູນເພື່ອເຕືອນເຖິງການຍ້າຍອອກ ແລະ ແນະນຳຜູ້ໃຊ້ໃຫ້ໄປຫາທາງເລືອກອື່ນທີ່ເໝາະສົມ.

ຫຼັງຈາກໜຶ່ງປີ, ໂມດູນຈະຖືກຍ້າຍອອກຈາກກຸ່ມ ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານ ແລະ ຈະມີໃຫ້ໃຊ້ສະເພາະສຳລັບການແກ້ໄຂເກົ່າໆ (ບ່ອນທີ່ໂມດູນນັ້ນຖືກໃຊ້ງານກັບຮູບພາບນັ້ນຢູ່ແລ້ວ). ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານຈະບໍ່ຖືກລຶບອອກຈາກ darktable ຢ່າງຖາວອນ (ເພື່ອຮັກສາການແກ້ໄຂເກົ່າໄວ້) ແຕ່ການພັດທະນາຈະຢຸດລົງ ແລະ ທ່ານໄດ້ຮັບການແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ໂມດູນທີ່ຍັງຮອງຮັບຢູ່ແທນ ຫາກທ່ານພົບບັນຫາ.

ຕົວຢ່າງ: ໂມດູນທີ່ຖືກຍົກເລີກໃນ darktable 3.4 ຈະຖືກຍ້າຍອອກຈາກກຸ່ມ ໂມດູນທີ່ຍົກເລີກການໃຊ້ງານ ໃນ darktable 3.8 (ໂດຍສົມມຸດວ່າມີການປ່ອຍເວີຊັນຫຼັກສອງຄັ້ງຕໍ່ປີ).